Wij, mensen oordelen graag over anderen

Of dit nu vreemden zijn of bekenden, dat doet er niet toe. In werkelijkheid doet dat er wel toe, want hoe kunnen wij nou oordelen vellen over, voor ons onbekende mensen?

Bewustzijn verhogen

Regelmatig reageer ik, Jamal Aoulad, op Facebook-posts van verschillende kranten. Ik doe dat van uit persoonlijke en maatschappelijke betrokkenheid, vanuit mijn biculturele en professionele achtergrond. Het gaat hier om beladen onderwerpen waar iedereen zijn of haar mening paraat heeft. Denk aan politiek of religie.

Wanneer ik op een post reageer die gericht is op de politiek dan kan ik, ongeacht wat mijn boodschap was, de reactie verwachten dat ik een DENK-stemmer ben of dat ik Erdogan steun. Dit zijn vooroordelen die mensen over mij vellen, maar op basis van wat, vraag ik me vaak af. Mijn Facebook-profiel is afgeschermd voor onbekenden, dus zij kunnen alleen mijn naam, reactie en leukste profielfoto zien. Toch wordt er gereageerd alsof zij weten wat ik denk, voel en vind van een bepaald onderwerp.

In een ander verplaatsen

“Wanneer iemand een oordeel velt over de weg die jij aflegt, leen hem dan jouw schoenen”.

Aan de hand van deze uitspraak, probeer ik soortgelijke gesprekken te voeren. Niet lang geleden was er een bericht geplaatst over een 94 jaar oude Nederlandse die ieder jaar moet aantonen dat zij nog in leven is voor haar pensioen. Ik begrijp beide kanten van het verhaal en ik begrijp ook dat mensen hun scherpe mening daar over zullen geven. Wat ik niet snap, is een van de vele reacties waarin werd gezegd dat Marokkanen en Turken onterecht profiteren van een uitkering en kinderbijslag, terwijl zij zelf in het land van herkomst wonen en deze vrouw moet lijden. Behalve dat dit niks met het onderwerp te maken, heeft klopt het ook nog eens niet.

Op soortgelijke opmerkingen reageer ik met feiten zoals, dat wanneer het hele gezin in het buitenland gaat wonen, er geen recht meer is op kinderbijslag. De reacties die ik hierop kreeg, verschillen van een like op mijn bericht, tot een bevel dat ik terug moet naar mijn eigen land. Wat deze mensen niet weten, omdat zij hun vooroordelen over mij laten spreken, is dat ik een Nederlandse moeder heb, geboren en getogen ben in Den Haag en dat ik gewoon net zoveel een Nederlander ben als zij zelf.

Wederzijds tegemoet komen

Er wordt in dit soort discussies vaak geroepen: “Integratie, integratie, integratie!”. Maar, waar is de acceptatie? Ik, als Nederlander, word door dezelfde mensen die roepen integratie, niet geaccepteerd als een Nederlander. Ben ik dan niet een voorbeeld van wat zij noemen integratie? Volgens hen ben ik (alleen) een Marokkaan. Een ander deel van mijn identiteit is dat, ik heb gestudeerd, ik werk en ik zet mij in voor de wijk waar ik woon. Het lijkt mij dat ik prima mee doe met de “Nederlander”. Tenzij ik niet goed begrijp wat een Nederlander dan precies is.

Oh, en om nog een vooroordeel uit de wereld te helpen. Ik stem niet op DENK.

 

Jamal Aouladm’handissa

bestuur naas