Als 18-jarige meisje ben ik samen met mijn ouders 16 jaar geleden naar Nederland gekomen.

Hoewel we in ons geboorteland veel hadden meegemaakt, hebben we het hier ook niet makkelijk gehad. Ook kregen we niet makkelijk een verblijfsvergunning.

Omzwervingen, ontworteld

Al na een paar maanden hoorden we dat we terug naar Afghanistan moesten, terwijl de asielprocedure nog doorliep. We zijn van het ene asielzoekerscentrum naar het andere verhuisd. Na vier jaar werden we uitgeprocedeerd verklaard en uit het asielzoekerscentrum gezet terwijl mijn ouders ziek waren. Wij waren letterlijk dakloos geworden.

Wel of geen verblijfsvergunning

Met veel moeite en met hulp van de kerk hebben we een dak boven ons hoofd gekregen in Amsterdam. Na vijf maanden zijn we overgenomen door het Leger des Heils en we zijn in een van hun opvanghuizen terecht gekomen. Met advies en hulp van de advocaat zijn we een nieuwe asielprocedure begonnen voor mijn ouders omdat ze ziek waren. Na anderhalf jaar kreeg mijn vader een verblijfsvergunning voor een jaar omdat hij ziek en onder behandeling was. Ik mocht ook in Nederland blijven om voor mijn vader te zorgen, terwijl mijn moeder weer uitgeprocedeerd was. Zij moest dus het land verlaten. Je kunt je voorstellen wat dat betekende voor ons gezin.

Mijn vader en ik hebben een sociale huurwoning gekregen en mijn moeder hebben we toen maar illegaal meegenomen naar ons woning. Na een jaar verliep de verblijfsvergunning en moesten we afwachten of deze verlengd zou worden. Inmiddels was mijn vader door een hersenbloeding overleden en toen moest ik ook het land verlaten omdat mijn procedure was afgelopen en ik officieel geen reden meer had om hier te blijven.

Mijn moeder en ik zijn toen met hulp en advies van de advocaat weer een nieuwe asielprocedure begonnen als alleenstaande vrouwen die geen mannelijk familie hebben om mee te leven in Afghanistan. Omdat het wonen in Afghanistan voor alleenstaande vrouwen niet veilig was zonder mannelijk familie, kregen we meteen een verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd. Hier hebben we dus totaal zeven jaar op moeten wachten.

Asielprocedure betekent stilstand

In al die zeven jaren mocht ik geen onderwijs volgen of werken. Maar ik heb toch niet stil gezeten al die tijd. Ik heb zelf geprobeerd de taal te leren en ik heb budget gevraagd bij verschillende organisatie om te kunnen doorstuderen. Door de meeste organisaties ben ik afgewezen omdat ik geen verblijfsvergunning had of uitgeprocedeerd was.

Maar toch ben ik doorgegaan en ik heb niet opgeven totdat ik voor een jaar collegegeld heb ontvangen van een van de organisaties. Ik heb examen afgelegd en werd geaccepteerd om een voorbereidend jaar voor een universitaire studie te volgen. Dit heb ik gevolgd toen ik nog geen verblijfsvergunning had. Na een tweede examen ben ik toegelaten tot de universiteit. Binnen vijf jaar heb ik in 2015 mijn bachelor en master gehaald bij Vrij Universiteit in Amsterdam. Sinds die tijd ben ik op zoek gegaan naar een baan als geestelijk verzorger, maar ik ben door ongeveer twintig organisaties afgewezen, omdat ik nog geen of te weinig ervaring heb in die richting. Mijn vraag is dan altijd hoe ik ervaring kan opbouwen als ik geen baan krijg en als ik dus geen mogelijkheid heb om te laten zien wat ik kan. Dit geldt natuurlijk ook voor andere vluchtelingen die hier een bestaan willen, of zullen moeten opbouwen.

Doorzettingsvermogen en volharding

Ondertussen ben ik sinds begin 2016 werkzaam bij Rode Kruis Nederland en ik ben mantelzorger voor mijn moeder. Ik zorg voor mijn enige zoon van vier en sinds februari dit jaar ben ik als ambulante gezinsbegeleider bij Sensa Zorg werkzaam. Ik solliciteer nog steeds elke week om mijn droombaan te krijgen.

Dit is in het kort wat ik gedurende de laatste 16 jaren in Nederland meegemaakt heb. Met dit verhaal wil ik laten zien hoe moeilijk het leven soms kan worden en zijn. Maar een ding is voor mij duidelijk; ik blijf altijd positief en ik geef nooit op omdat ik een doorzetter ben. Ik doe altijd mijn best om alle problemen op te lossen of een uitweg te vinden. De meeste problemen worden ook gelukkig opgelost.

De moeilijkheden in mijn leven zie ik niet als beperkingen, maar als waardevolle ervaringen die ik mee zal nemen. Want ik geloof dat niks gebeurt zonder een doel. Het heeft me sterker gemaakt.

Maar als ik ooit met iets helemaal vast zit en helemaal geen mogelijkheid zie en geen uitweg vind, dan geloof ik – als moslima – dat die narigheid niet voor mij bestemd is. Want God weet het beste wat wel en niet goed voor ons is. Ik vraag me soms af waarom jongeren van tegenwoordig zo makkelijk en snel opgeven. Ze kunnen toch hun best doen! Volgens mij wordt je ook door God geholpen als je positief blijft en je best doet. Je zal er ook later geen spijt van hebben als je alles geprobeerd en gedaan hebt.

Inzetten voor een inclusieve samenleving

Mijn motivatie is altijd om mijn medemens te helpen en ondersteuning te geven ongeacht kleur, ras, geloof of wat dan ook. Ik heb zelf een islamitische achtergrond, maar ik heb veel respect voor iedereen ongeacht zijn of haar levensovertuiging. Daarom zou ik het heel fijn vinden om wat te betekenen niet alleen voor moslimjongeren maar voor iedereen die zich geïsoleerd voelt in deze samenleving.

Lees ook mijn blog over biculturaliteit: “Jongeren tussen twee culturen”. Deze schreef ik als besturslid voor Stichting Naas.

 

Fazila Mansori

bestuur Naas

Deze blog verscheen eerder op Linkedin.